Brazilië, Dominicaanse Republiek, Egypte en Zambia
In 2008 zijn er in totaal zes jongeren naar vier verschillende projecten geweest. De verslagen van die verschillende projecten zijn hieronder te lezen.
São Paulo, Brazilië.
Emma v/d Brink, Els Klooster en Emma Schaufeli zijn in 2008 met World Servants meegeweest naar Brazilië om daar verder te bouwen aan een naschoolse opvang.
Sao Paolo is een stad die nergens ophoudt. Een stad die nooit stil staat en nooit slaapt. In Sao Paulo wonen 30 tot 40 miljoen mensen, de meesten zijn niet meer dan een druppel in de oceaan en velen gaan ten onder in de golven. Wij willen u voorstellen aan één van die druppels. Haar naam is Samantha. Zij woont in de sloppenwijk Penha, waar wij een naschoolse opvang gingen bouwen. Stelt u zich eens voor waar zij woont. De huisjes zijn van steen of soms van hout en ze staan tegen elkaar en op elkaar gebouwd zonder dat er enige regelmaat in lijkt te zitten. De straatjes zijn zo smal dat er net 1 persoon doorheen kan lopen. En het is er vies, enorm vies. Er loopt een riviertje door de wijk, maar dit is geen riviertje, dit is het open riool. Hier woont Samantha al haar hele leven.
Samantha is nu 14 jaar. De eerste dagen dat wij in Penha zijn, zien wij haar vooral zoals op deze foto. In 1 woord irritant. Altijd tegen de draad in, hier houdt ze de ketting vast waarmee de bouwplaats op slot gaat. Alles om ons heen gaat namelijk altijd op slot, omdat er anders gestolen wordt en ook om geen kinderen op de bouwplaats te krijgen. Samantha is een maar een voorbeeld van de kinderen die hier wonen, ze vragen vaak om negatieve aandacht en hebben in onze ogen totaal geen manieren.
Tijdens het bouwen zijn er soms momenten dat de Samantha opeens laat zien, dat ze wel mee wil helpen. Bij het verplaatsen van de bakstenen, hebben we eigenlijk te weinig mensen en doordat de kinderen altijd rondhangen op het pleintje vragen we ze mee te helpen. Het wordt een leuke ochtend waar we veel moeten lachen als er tijdens het gooien van de stenen weer 1 kapot valt of per ongeluk tegen iemand aan wordt gegooit. Het enthousiasme straalt er bij zommigen gewoon van af! Hieruit blijkt maar weer dat door deze kinderen juist wel aandacht te geven krijg je er ook wat voor terug.
In de tweede week zijn we de kinderen een beetje zat, wat zijn ze druk en wat vragen ze veel aandacht. Tijdens het kinderwerk komen er zo’n 60 maar een aantal dagen komen er 250 kinderen en probeer ze dan maar eens een kleurplaat te laten kleuren of de aandacht vast te houden tijdens een cultuuruitleg. Cultuur wordt altijd uitgelegd door de clown Pepe, dit is elke dag iemand anders uit de groep.
Ook hebben we veel uitstapjes gedaan, om even bij te komen van de bouw en de kinderen. We hebben geshopt in het centrum van Sao Paulo. Wat een 2 uur duurende reis naar het strand zou worden werd uiteindelijk 5 uur. Daar kon je een bergwandeling doen of lekker relaxen op het strand. Naast de uitstapjes met de hele groep, kon je je ook opgeven voor cultuuruitjes. Op een avond hebben we daklozen te eten gegeven, ziekenhuis, hondenasiel en de gevangenis bezocht.
Natuurlijk waren we er niet alleen voor de uitstapjes, we kwamen er om te bouwen. We hebben daar de tweede verdieping van een naschoolse opvang gebouwd. Het skelet stond er al en onze voornamelijkste taak was metselen. Vooral scheef metselen. Alle muren hebben we afgemetseld en zelfs het dak hebben we kunnen storten.
In de naschoolse opvang krijgen jongeren uit de wijk Penha de kans om beroepsvaardigheden te leren. Dus met dit gebouw krijgt Samantha de kans om van haar droom werkelijkheid te maken.
Beni Suef, Egypte.
Gerjan de Ruiter is in 2008 meegeweest naar Egypte om daar een weeshuis voor jongens te bouwen.Ik ben dit jaar voor het eerst mee gegaan met World Servants. Ik heb gekozen om naar Egypte te gaan. Ik ken dit land alleen maar van de verhalen, net zoals de meeste mensen. Maar als snel kwam ik erachter dat de verhalen van toeristen zijn.
Eerst zijn we 2 dagen in Caïro geweest. Het is echt een hele mooie stad. Maar helaas is juist in zo’n mooie stad het verschil tussen rijk en arm enorm groot en ook erg goed te zien. Een man met versleten slippers en oude kleren aan veegt de straat aan. Er is bijna geen beginnen aan en de hitte teistert hem. Maar aan de andere kant van de Nijl laat een rijke man een huis met een eigen kleine moskee bouwen.
Maar na die twee dagen gingen we naar Beni Suef, 220 km ten zuiden van Cairo. Daar werden we gastvrij ontvangen en al snel hadden we onze draai wel gevonden. Toen begon het bouwen, 10 dagen bouwen of kinderwerk. En dan begin je, het begint met eigenlijk niets. Maar al na een paar dagen krijgt het vorm. Tegen het einde weet je hoe het eruit komt te zien. Echt mooi om dan te zien hoe blij de mensen zijn dat je voor hun hebt gebouwd.
Maar ook wij zijn dankbaar, alles wat de mensen daar voor ons deden. Eten koken maar ook vertellen over hun leven daar. Van alles wat we te weten kregen over Egypte. Wat een ervaring!
Constaza, Dominicaanse Republiek
Marjan de Greef is in 2008 met World Servants meegeweest naar de Dominicaanse Republiek om vijf huizen te bouwen.
Marjan de Greef
Op 25 juli vertrokken we met 32 deelnemers en 5 stafleden naar de DR. De vlucht is prima verlopen en met één overnachting in de hoofdstad Santa Domingo kwamen we op zaterdagmiddag aan in het plaatsje Constanza waar we verbleven. De rest van die zaterdag en de zondag hadden we de tijd om te acclimatiseren en hebben zondags ook het stadje Constanza bekeken en ’s avonds de kerk bezocht.
’s Maandags begon onze werkweek. We gingen vijf huisjes bouwen voor de plaatselijke bevolking in de sloppenwijk aan de rand van Constanza. Aan één huisje was de World Servants groep van vorig jaar al begonnen en had daardoor al muren van ca.
In het weekend hadden we vrij. Zaterdags gingen we achterin twee trucks op weg naar een waterval waarbij we 1,5 uur moesten rijden. Hierbij zaten we constant scheef doordat we de bergen in gingen. De weg was ook erg slecht waardoor we veel hobbelden. Het water bij de waterval was ijskoud en de natuur was prachtig. Zondag hebben we door middel van te voren bedachte stellingen het Lagerhuis gedaan. Aan het eind van de middag gingen we naar een heel klein kerkje, waar normaal ongeveer tien Dominicanen komen en waar het nu dus drie keer zo vol zat met Nederlanders.
Maandag gingen we weer verder met bouwen. Het meeste metselwerk van de eerste vier huisjes was af en we konden daardoor met het storten van de ringbanden en de golfplaten op het dak bevestigen beginnen. Aan het eind van de week gingen we de huisjes verven. Huisje vijf was toen ook bijna af, maar hier was geen tijd meer voor om dit nog te verven.
In deze week begonnen ook de cultuurbezoekjes. We gingen naar de huisjes van o.a. de mensen waar we voor bouwden. Dan zie je echt waar je het voor doet! Ook ben ik naar het ziekenhuis van Constanza geweest om te kijken hoe het daar was. Het zag er best netjes uit en de operatiekamer rook er naar chloor, heel schoon dus. Wat wel minder was was dat een infuus van een baby van één maand en drie dagen helemaal niet liep. Toevallig was ons medisch staflid mee met dit bezoek en zij heeft aan de zuster duidelijk gemaakt dat dit infuus niet liep.
Zaterdagochtend gingen we paardrijden en ’s middags een wedstrijd softbal samen met Dominicanen van de plaatselijke softbalvereniging. Zondags even afkoelen in een riviertje en ’s avonds weer naar de kerk.
Maandag mocht je kiezen of je vrij wilde of dat je nog aan huisje vijf wilde werken. Ik heb ervoor gekozen om huisje vijf te gaan verven (ik wil alles toch wel in de goede staat afleveren). ’s Avonds was de overdracht van de huisjes. Er werden daarbij toespraken gehouden, veel foto’s gemaakt en de mensen die in de huisjes komen te wonen werden op dat moment officieel eigenaar van hun huisje. Na de overdracht mochten alle mensen die in één van de huisjes komen te wonen bij ons pannenkoeken komen eten.
De volgende ochtend moesten we onze spullen inpakken en begon de reis weer richting de hoofdstad. We zijn hier ’s middags naar het strand geweest. De volgende ochtend hadden we tijd om souvenirs te kopen en nog even cultuur te snuiven. We gingen namelijk naar het huis van Columbus en een kathedraal. Hierna reden we richting het vliegveld en begon de reis naar Nederland weer. Ook de terugreis is prima verlopen.
 |
 |
 |
Matuka, Zambia.
Marit de Ruiter is in 2008 met World Servants meegeweest naar Zambia om daar verder te bouwen aan klaslokalen.
Ik ben dit jaar naar Zambia geweest wat ik erg mooi, leuk en indrukwekkend vond.
We hebben daar e
en basisschool en een huis voor de leraar gebouwd. Dit was erg leuk en hard werken.
We hebben mee gemaakt dat er mensen ziek zijn en naar een arts moeten, als groep leef je mee met de mensen die niet lekker zijn of pijn hebben. We hebben samen gezongen en gebeden om de dingen te verwerken die we daar hebben mee gemaakt.
Natuurlijk hebben we ook veel leuke dingen mee gemaakt, zoals veel lachen op de bouw of leuke uitstapjes maken naar wildparken en dorpjes in de buurt.
We zijn naar 2 verschillende natuurparken geweest, dit was erg mooi en ontspannen. We hebben in 1 van deze parken veel natuur gezien en eigenlijk geen dieren wat heel jammer is want we hebben er in totaal 6 uur voor in een bus gezeten die voor 30 persoon is maar we zaten er met dik 40 man in… best krap.
Het 2e park was kleiner maar we hebben veel meer dieren gezien en een heerlijk dagje gehad!!!! We hebben hier gezien; zebra’s, giraffes, koedoes, herten, ezels, leemkoedoes, gieren en struisvogels. Dit was echt heel erg mooi om te zien!
Op de bouw was het echt elke dag weer anders, het weer was anders, dan weer zon en dan weer was het bewolkt maar we mogen niet klagen want het was altijd droog. We hebben veel verschillend werk gedaan; cement maken, beton maken, metselen, stenen sjouwen, stucwerk gedaan, spanden gemaakt, dak betimmerd met golfplaten en nog een heel aantal werkzaamheden. Gelukkig hebben we hulp gehad van een aantal bewoners uit de buurt, met hen op de bouw hebben we een hele boel mee gemaakt; mensen die dronken waren of mensen die mee hielpen voor de toekomst van hun eigen kinderen. Het is erg mooi om te weten dat de ouders daar alles doen om een betere toekomst voor hun kinderen te krijgen.
Gelukkig hebben we de hele bouw op tijd afgekregen, daar waren wij met ons allen heel erg blij mee!
Kort om deze tijd was erg mooi, leerzaam en onvergetelijk!
 |
 |
 |
 |