World Servants Groep Almen

In 2007 zijn er vanuit Almen/Warnsveld zeven jongeren mee geweest naar Copperwoord, Jamaica. Onderstaand verslag van deze drie weken.

 

 

Op bovenstaande foto de deelnemers van World Servants groep Almen op het dak van de gebouwde school

V.l.n.r.: Emma Schaufeli, Nieke Kok, Emma v/d Brink, Els Klooster, Inge Tuitert, Marit de Ruiter en Marjan de Greef.

 

Jamaica.. Relax man! Ja toch??

 

Dinsdag 7 augustus. Achtendertig gele shirtjes, achtendertig tassen van de World Servants met ieder ongeveer zeventien kilo bagage. Op een na, die nam eenentwintig  kilo mee, en dat was niet helemaal de bedoeling. Met genoeg geld, veel plezier en een goed of ochtend- humeur langs de douane het vliegtuig in.

Een groep, veelal christelijk, met eenzelfde doel; een school bouwen voor de lokale bevolking van Jamaica.

Eenmaal in het vliegtuig begon de spanning. Hoe zal het zijn, zal het allemaal goed gaan en vooral: zal het lukken? Zal de school afkomen, zal iedereen het redden en het naar zijn/haar zin hebben?

De tussenstop op Cuba was een verrassing, maar wel erg leuk.

Na 13.5 uur had de piloot er ook genoeg van en zijn we op Jamaica geland, heelhuids en zonder kapingen.

 

Onze slaapplaats wisselde nog al. We kwamen aan op het vliegveld en werden meteen overgebracht naar een basisschool met meer dan twaalf lokalen. De eerste week was dit onze slaapplaats. Maar er was een orkaan in zicht: Dean. Dit was een reden om te verhuizen, maar dat was toch al de planning. We zijn van Bickersteth naar Catadupa verhuisd, een kerk/kleuterschool. De omgeving was erg mooi. De eerste keer dat we er naar toe reden keek iedereen zijn ogen uit. De tweede en derde keer ook nog steeds, maar u snapt het idee. Bij deze plaats zat ook een bron in de buurt waar je heerlijk in deze mooie natuur kon douchen.

Gelukkig heeft Dean niet al te veel schade aangericht. We zaten alleen vijf dagen lang zonder stroom, er zijn wat plantages gehavend uit de storm gekomen en er is een enkele ruit gebroken.

 

De eerste keer op de bouw was erg indrukwekkend, alles bekijken waar je zelf 3 weken aan ging bouwen. Er stond al een lokaal. Het was alleen allemaal nog niet gestuukt en er zat nog niks in wat op een raam leek. Van alle extra kamers waren nog niet alle muren helemaal af en er zat nog geen dak op. Ook de ‘speelplaats’ was nog niet veel soeps, veel natte klei met bulten en gaten. Er moest nog veel gebeuren. 

 

Donderdag 9 augustus begonnen we met de bouw. Veel stortwerk gedaan. Ook is er gestuukt. Het hele lokaal is van binnen en buiten glad gemaakt. De rest van de weken bestond vooral uit emmers in rijtjes van A naar B slingeren, zodat de bouwvakkers met onervaren World Servants-deelnemers hun werk konden doen. Met behulp van deze rijtjes hebben we de vloer in een dag kunnen storten. Voor ons een hoogtepunt. Maar ook hebben we zodoende het dak kunnen storten, de vloer opgehoogd en de muren deels gestort. (er werden houten bakken getimmerd met de afmetingen van de muren en het dak, deze werden volgestort met cement) De muur is tot drie keer toe geel geverfd, maar wel erg mooi geworden. Er zijn ramen gezet.. Nou ja, iets wat er op moest lijken, maar het idee was leuk en werkte voldoende. We maakten veel plezier met de plaatselijke bouwvakkers, allemaal Jamaicanen. Met Mr. Tee, de uitvoerende, hadden sommige van ons een heel goede band door het kaartspelletje dat hij ons geleerd had.

De school is niet helemaal afgekomen. Door de storm en door het regenseizoen hebben we niet elke dag even hard kunnen werken en is er nog werk overgebleven voor de bouwvakkers. Zij zijn doorgegaan met de school zover mogelijk af te maken voor het nieuwe schooljaar.

 

Erg leuk allemaal, maar dat kan natuurlijk niet zonder strak schema.

’s Morgens om 06.00 uur werden we gewekt.

Om 06.30 uur kregen we ontbijt, een flinke hap die meestal erg goed te eten was.

Om 07.00 uur GMG oftewel een Goede Morgen Gesprek. Een goed gesprek om de dag goed te beginnen en voorspoedig te laten verlopen.

Om 08.00 uur vertrokken we lopend, vanaf de eerste slaaplocatie, of met de bus, vanaf de tweede slaaplocatie.

Tegen 08.45 uur kwamen we dan op de bouw, al bijna uitgeput van het vroege opstaan.. Maar u snapt dat dit natuurlijk niet drie weken lang goed kan gaan. Meestal waren we op tijd, maar toch zijn we een keer in vijfentwintig minuten naar de bouwplaats geracet, waar je normaal gesproken vijfenveertig minuten over doet. Gelukkig kende onze chauffeur de weg, letterlijk en figuurlijk.

Elke bocht werd er getoeterd om te kijken of ze konden afsnijden of niet. Rijden in Nederland, weer rechts, is dan toch een stuk aangenamer.

Tegen 17.00 uur was alles van de bouw opgeruimd en konden we terug naar onze verblijfplaats.

 

Naast bouwen hadden we ook de taak om kinderwerk te doen, aan de hand van een bijbelverhaal, dat werd verteld door twee poppen, George en Joseph. De World Servants-leden die deze taak hadden herhaalden de zinnen die bij hun rol hoorden. Op basis van het verhaal was er een werkje voorbereidt dat de kinderen moesten doen, kinderwerk. Dit varieerde van armbandjes maken tot een indianentooi knutselen. Tussendoor werden er liedjes gezongen, werd er gebeden en vooral veel gelachen. Je leerde elkaar kennen, ze wilden alles weten en waren erg blij dat je er was, wat te merken was aan alle omhelzingen die je altijd kreeg. De laatste dag was ‘de dag van de overdracht’ en het kinderfeest. De kinderen werden geschminkt en ze zongen en dansten voor ons.

 

Er was nog een cultuurproject gepland. In groepjes van vijf zijn we met een leiding op stap geweest. We hadden contact met de lokale bewoners en dat was erg indrukwekkend. Een groepje kwam bij een gehandicapte man. Die had in Jamaica geen toekomst. Geen steun en geen geld. Datzelfde groepje kwam een homoseksuele ex-Jamaicaan tegen, die waarschijnlijk verhuisd was in verband met zijn geaardheid. Homoseksuelen worden daar niet getolereerd.

Natuurlijk is in Jamaica niet alles een en al ellende dus we zijn er ook leuke dingen tegen gekomen. De families waren erg groot. Sommigen zijn een opa tegen gekomen die zijn hele familie in de straat had wonen.

Het idee van sommige mensen was een beetje raar. Ze hadden wel een televisie en een cd-speler, maar ze aten niet meer dan één maaltijd per dag.

 

Het project is zwaar geweest, ook voor het medisch personeel. Veel mensen hadden rare rode bultjes of wonden die niet dicht wilden groeien. Bijna alles bleek achteraf krentenbaard te zijn, wat ongeveer ¾ van de groep heeft gehad. Er is jammer genoeg ook iemand afgevallen in verband met zware astma.

 

Drie weken lang bouwen is wel erg veel, en met zo’n project moet je natuurlijk ook het land en de stadscultuur leren kennen. Daarom zijn er drie uitstapjes ingepland. Een fantastisch wit strand met een lekker zonnetje, een grote en indrukwekkende waterval die we hebben beklommen, de stad en de souvenirmarkt, waar iedereen je wat aan wilde smeren, en nog een keer het strand.

Op de jetski, lekker over de markt, een vette hamburger eten bij de Burger King en nog veel meer, het was het helemaal waard en vooral erg leuk en gezellig. De dagen waren meer als rustdagen bedoeld, maar je werd er goed moe van. Maar wel waren we elke keer een ervaring rijker.

 

Al met al een hele belevenis maar ik ben ook erg blij dat ik weer thuis ben. Drie weken lang een koude douche of bron, rijst met kip of vis, en kruidkoekbrood met cheddar cheese is allemaal erg vermoeiend. Toch was het douchen na gewenning goed te doen en het eten was meestal goed te eten en soms erg lekker. Het ontbijt was meestal het lekkerst. Hierbij hadden we vaak een gebakken eitje, pannenkoeken of gefrituurde deegrolletjes. Erg lekker. Soms was de lunch nog lekkerder. We kregen hot dogs of Jamaican patties, een soort van kaassouflés alleen gevuld met ragout.

Bij elke maaltijd was er fruit, vers fruit. Heerlijke ananas of watermeloen.

 

Kortom, met een project van World Servants mee gaan is een hele belevenis die ik voor geen goud had willen missen. Het is een super gezellige sfeer, je zorgt er voor dat er iets gebeurt aan de armoede in het land door te bouwen en je bouwt echt aan jezelf. Je leert jezelf beter kennen en je kunt op het project echt jezelf zijn. Is dat niet precies wat iedereen wil?